เร็วจริงๆว่ะ

แต่จริงๆ ปีหนึ่งของเรามันสิ้นสุดตั้งแต่ เปปเปอร์มินท์เราหายวันลอยกระทงค่ะ 

ข้างล่างนี้ อ่านเสียเถิด มันอาจจะช่วยเรียก ความรับผิดชอบต่อสังคม กลับมาได้บ้าง 

+ การอยู่ปีหนึ่ง ทำให้ได้รู้ว่า คนเรานั้น นับวันจะขาด "จิตสาธารณะ" กันมากขึ้นทุกที ความเห็นแก่ตัวนั้น เข้าครอบงำบุคคลที่เรียกตนเองว่า ชาว"เมือง" จนมันกัดกินถึงกระดูกเสียแล้ว

หลายครั้งหลายครา ที่เราเห็นคนนั่งเฉย เมื่อมีคนชราขึ้นมาบนรถเมล์
หลายครั้ง ที่เราเห็นคนชราเหล่านั้น หรือแม้กระทั่งหญิงมีครรภ์ ล้มหน้าแทบคว่ำกับพื้น โดยปราศจากคนช่วยเหลือ
หลายครั้ง ...เราเห็นเด็กในชุดนักเรียน ยืนจับราวที่เก้าอี้ โดยที่หลายคน ทำเป็นหลับ หรือไม่สนใจ
หลายครั้ง ...เวลานั่งรถแอร์ คนมัก" ไอ" โดยไม่ปิดปาก หรือ สั่งน้ำมูกฟุดฟิด
หลายครั้ง ...คนเรามักชอบซุก ตั๋วรถเมล์ ทิชชูเปื้อนขี้มูก หมากฝรั่ง เอาไว้ตามซอกเก้าอี้ โดยไม่เคยคิดเลยว่า เขาต้องมานั่งทำความสะอาดให้เนี่ย

หลายครั้ง ...อย่าให้พูดกันเลย เด็กเตรียมเอ๋ย เคยสำนึกหรือไม่ แดกแล้วไม่เก็บ มันใช่เรื่องไหมลูกที่แดกแล้วต้องมีคนตามเก็บให้้ มีอยู่ครั้งนึง "เด็กเตรียม"มากินที่อักษรแล้วไม่เก็บ ตายห่* อายแทนจริงๆลูกเอ้ย รุ่นพี่ส่วนหนึ่งมันผิดเองด้วยล่ะลูก ขอโทษแทนคนที่เขาทำผิดไว้ด้วยนะลูก 

ถ้าน้องอยากดูตัวอย่างของการกินแล้วต้องมีคนเก็บให้ ก็ให้ไปดูที่กรงให้อาหารหมาข้างหอกลางแล้วกันนะ

หลายครั้ง เวลานั่งเรือคลองแสนแสบ คนข้างหลัง เอาหนังสือพิมพ์ปิดกันแทบแย่ แต่คนที่นั่งใกล้กราบเรือ มักจะไม่ค่อยดึงเชือกที่เขาผูกไว้กับผ้าใบ เพื่อกันน้ำคลอง เพียงเพราะ " มันก็ไม่เห็นจะเปื้อนนี่คะ " แล้วต่อมา เธอก็เปียก...

ฯลฯ

!!!!!!!!!!!! อย่าให้ต้องพูดกันอีกเลย !!!!!!!!!!!!!!!

"เอาใจเขาใส่ใจเรา" กันเสียบ้างจะเป็นไร
นี่เรื่องเล็กเรื่องน้อยไม่ใช่ใหญ่
ทำให้กันเสียบ้างคงดีใจ
ทั้งเขาเรานั้นไซร้ต่างชื่นบาน

"จิตสาธารณะ" หายไปหมด
แต่หนังสือเรียนกันหมดจนแตกฉาน
สงสัยจะต้องสอนใหม่กันอีกนาน
อยู่ร่วมกันในสังคมทำเช่นใด

พวกเรานั้นต่างคนต่างละเลย
เราไม่เคยคิดหารือหรือไฉน
จึงปล่อยให้คาซังอย่างนี้ไง
เพิกเฉยจนลามลุกไปแก้ไม่ทัน

**!!!!!! ตรวจฉันทลักษณ์ด้วยนะ ไอ้พวกเอกไทย !!!!!!**